Difference between revisions of "Utsuro no Hako - Türkçe: 4. Cilt 1. Bölüm"

From Baka-Tsuki
Jump to navigation Jump to search
m
m
Line 227: Line 227:
   
 
===▶Birinci Gün <B> Büyük Oda===
 
===▶Birinci Gün <B> Büyük Oda===
  +
  +
Hepimiz o hastane odasına benzer yerde çoktan toplanmıştık.
  +
  +
İkinci raund'da olduğu gibi İroha'nın bıçak tehdidini Daiya engellemişti, o yüzden bu sefer boynuma bıçak dayanmamıştı.
  +
  +
Bunun sayesinde gerginlik pek yoktu ve olaylar ikinci raund'da olduğu gibi gelişiyordu. Ve o raund'daki gibi Koudai Kamiuchi'nin önerisi üzerine kendimizi tanıtmaya karar verdik.
  +
  +
Tanıtımları dinlerken her birini nasıl hükmedebilirim diye düşündüm.
  +
  +
"Adım İroha Shindou. Hobilerim ise---"
  +
  +
Öğrenci konsey başkanı İroha. Turuncu renkte saati vardı. Son derece yetenekli biriydi. Kendisine göre onu süper insan yapan şey olağanüstü odaklanma yeteneğidir. Son derece açık sözlüdür ve neredeyse hiç yalan söylemez. Belki de başkalarına göre daha yüksek konumda olduğu için kendisinin ve başkalarının duyguları konusunda düşüncesiz biridir. Eğer kafasına koyarsa kendi duygularını tamamı ile bastırıp katil bile olabilirdi.
  +
  +
Yuri'yi sever ama bence o aşk sorunun ardından oluşan durumla baş edebilmek için duygularını bu şekilde somutlaştırmıştı.
  +
  +
Diğer bir hitap ile söylemek gerekirse, Yuri ile olan ilişkisinde bir tehlike gizliydi.
  +
  +
Eğer onun güvenini elde edebilirsem bana ihanet edeceğini düşünmüyorum. Ortamı kontrol edebilmek gibi bir yeteneğe sahip olduğu için çok iyi bir müttefik olurdu.
  +
  +
"B-Benim adım Yuri Yanagi."
  +
  +
Sınıf 3-1'in birincisi Yuri. Bej renginde saati vardı. Iroha'nın aksine başkaların duygularına oldukça hassastır ve kendisine olan izlenimleri kontrol edebiliyordu. Dahası o kadar kararlı biri ki onu seven insanlardan faydalanabiliyordu. Açıkça gösterdiği duygular çoğunlukla sahte olduğu için bunu fark etmek çok zor.
  +
  +
Ama esasında o sadece bir korkak ve iyi niyetli biriydi. O yüzden eğer gerek yoksa günah katiyen işlemezdi.
  +
  +
Anlaşılan İroha'yı sadece yakın bir arkadaş olarak görmüyordu.
  +
  +
Diğer bir hitapla söylemek gerekirse İroha ile olan ilişkisi onun tarafından da sıkıntılıydı.
  +
  +
Bize güven duymaktansa bizimle iş birliği yaparak neler elde edebileceğini gösterip onu sakinleştirmek daha önemliydi.
  +
  +
"Adım Koudai Kamiuchi, tanıştığımıza memnun oldum."
  +
  +
Birinci sınıf Koudai Kamiuchi. Yeşil renkli saati vardı. Öldürmekten çekinmeyen biri, hatta bulunduğumuz durumdan zevk bile alıyordu. Eylemlerini neyi «ilginç» bulduğuna göre değiştiği ve kendi hayatını umursamadığı için nasıl hareket edeceğini kestirmek zordu. Her nedense şiddete alışkındı. Teke tek dövüşte Maria veya Daiya bile ona karşı kazanamazdı.
  +
  +
Yuri'den hoşlanıyor ama hoşlanmasına rağmen ona düşünceli davranmıyordu.
  +
  +
Ona güvenmenin anlamı yoktu, o yüzden beni kandırmasına kesinlikle izin vermeyecektim. Onun üstesinden gelebilmek için cinayet işleyemeyeceği bir ortam oluşturmam gerekiyordu.
  +
  +
"Adım Daiya Oomine."
  +
  +
Siyah renkli saati vardı.
  +
  +
'Asılsızlık Oyunu'nun 'Sahibi'ydi, ama [Asil Krallık]'taki hedefi hala belirsizdi.
  +
  +
Onunla nasıl baş edeceğimi elbette bilmiyordum.
  +
  +
"Ben birinci sınıftan Maria Otonaşi."
  +
  +
Kırmızı renkli saati vardı. Kendisi prensesti.
  +
  +
"---he? Ah!"
  +
  +
Afalladım. Anlaşılan o kadar odaklanmıştım ki Maria'nın tanıtımı bitince farkında olmadan rahatlamıştım.
  +
  +
"Ne yapıyorsun öyle Kazuki? Şapşal biri gibi davranmaya mı çalışıyorsun?"
  +
  +
Maria bana yarı kapalı gözlerle bakıyordu ve Yuri kıkırdamaya başladı.
  +
  +
Fakat --- yapacak bir şey yoktu tabi ama bir oyun kazanmaya çalışırmış gibi diğerlerini incelemek konusunda pek iyi hissetmiyordum... gerçi işin aslı hepsi birer NPC'ydi...
  +
  +
Ama bunun bir önemi olduğunu düşünmüyordum. Geçen üç raundu hatırlamasalar bile, burada ölüm kalım gerçek hayatta onları etkilemese bile - bu NPC'ler gerçek halleri ile tıpatıp aynıydı.
  +
  +
"Sıra sende."
  +
  +
Maria beni birden dürttü.
  +
  +
"He? Ne sırası?"
  +
  +
"'Ne' değil. Kendini tanıtma sırası sende."
  +
  +
"Aa, anladım."
  +
  +
Diğerlerinin bakışları benim üzerimde toplandı.
  +
  +
Ağzımı açmak üzereydim --- ama bocaladım.
  +
  +
...Doğru ya. Kendimi rahatlıkla tanıtamazdım. Eğer hiçbir şey bilmiyormuşum gibi onlara uyarsam daha sonra onlardan neden sır tuttum gibi sorular sonraki aşamalarda güvensizlik yaratabilirdi.
  +
  +
Diğer yandan onlara bildiğim her şeyi söylemek de tehlikeliydi. Eğer söylememem gereken bir şey söylersem benden şüphe duyacaklardı.
  +
  +
"...Kazuki, neden hiçbir şey demiyorsun?"
  +
  +
"Ah, hayır---"
  +
  +
Ama Noitan henüz kuralları açıklamadığı için onlara 'Asılsızlık Oyunu'nu anlatmanın en iyi zamanıydı. Bir şeyler belirtmem gerekiyordu.
  +
  +
Sorun onlara belirteceğim bilgiyi nasıl seçmem gerekiyordu?
  +
  +
Karar verip ağzımı açtım.
  +
  +
"Ben ikinci sınıftan Kazuki Hoşino. Daiya'nın sınıf arkadaşıyım ve Maria okula katılmadan önce daha önce tanışıyorduk. Dahası---"
  +
  +
Yutkunup devam ettim.
  +
  +
"---Ben [Şövalye]'yim."
  +
  +
Hepsinin surat ifadeleri adeta soru işaretine dönüşmüştü.
  +
  +
"...Kazuki. «Şövalye» dediğin bir tür orta çağ «Şövalye» mi?"
  +
  +
Diye sordu Iroha.
  +
  +
"Sanırım öyle."
  +
  +
"Aah, beni korkuttun. Bir an bir kraliçe tarafından şövalye ilan edildiğini düşünmüştüm. Öyleyse «Şövalye» bir tür mecaz mı yoksa---"
  +
  +
Iroha'nın sözü bölündü.
  +
  +
«Yah yah yah, biri utanmadan bir şeyler ifşa ettiğine göre size [Asil Krallık] hakkında hemen bilgi vereceğim!»
  +
  +
  +
«PeKi o zamAn - hepiNize baŞarıLar - dilErim! - SadeCe oyuNu - herKesin mumYa’ya döNüşmesi - gibi sıKıcı bir - şekilDe sOnlandırmayın - taMam mı?»
  +
  +
Bize [Asil Krallık]'ı anlatmış olmakla birlikte Noitan kayboldu.
  +
  +
"Şimdi bir açıklama yapabilir misin Hoşino?"
  +
  +
Diye sordu İroha. Noitan'ın konuşması esnasında bana birkaç defa gözünün kenarından şüpheyle bakmıştı.
  +
  +
"Neden bir tek sen [Asil Krallık] hakkında bir şeyler biliyordun o vakitte? Ve kimsenin bilmemesi gerekirken sen [Sınıf]'ını nereden biliyorsun?"
  +
  +
Doğru ya, [Sınıf]'ımı açıklamamın sonucu buydu. Kimsenin bilmemesi gerekenleri bilmem beni en şüpheli kişi haline getirmişti.
  +
  +
İroha'nın her raund bıçağı ile bizi tehdit ederken aradığı şüpheli kişi bendim.
  +
  +
"......Ama..."
  +
  +
Onun sorusuna yanıt veren ben değil, Yuri'ydi.
  +
  +
"Kendi [Sınıf]'ını açıklaması onun için hiçbir şekilde yararlı değil, öyle değil mi? Eğer oyunda kazanmak isteseydi sessiz kalıp bizi aldatması çok daha iyi olurdu..."
  +
  +
"Hakikaten de öyle."
  +
  +
"O yüzden bence Hoşino'nun bilerek kendisini dezavantaja sokan bir şey yapmasının sebebi, bu oyunun oluşturan kişiyi şaşırtmak içindi."
  +
  +
Sevinmiştim. [Şövalye] olduğumu belirtmemin sebebini biri gerçekten anlamıştı.
  +
  +
"...bilerek kendisini dezavantaja koydu he... Evet, belki de öyle."
  +
  +
İroha oldukça kaba surat ifadesini yumuşattı.
  +
  +
"Ama o zaman sormamız gereken şey, bunu neden yaptın?"
  +
  +
İroha bunu diyerek gözlerini bana dikti.
  +
  +
Bu bakışa sessizce başımı salladım ve konuşmaya başladım,
  +
  +
"İnanmanızı istediğim bir şey var."
  +
  +
Demek istediğim şey kazanma koşulları.
  +
  +
«Eğer o sekiz gün boyunca kimse kimseyi öldürmezse hayatta kalabilirsin.»
  +
  +
Bunlar Daiya'nın sözleriydi.
  +
  +
"Kazanma koşullarını karşılamadan [Asil Krallık]'tan kaçmanın yolu var."
  +
  +
Hepsinin nefesi kesildiğini fark ettim.
  +
  +
"Herkesin mumya olduğu bir son bulunmuyor. Diğer bir hitap ile, eğer hepimiz sekizinci günün <E> kısmına kadar hayatta kalırsak, oyun iptal edilecek."
  +
  +
Bu hem benim hedefim hem de herkesin dilediği çözüm olmalıydı.
  +
  +
Hiçbiri gerçekten de [Asil Krallık]'ta cinayet işlemek istemiyordu. Sadece hayatta kalmak veya diğerlerini korumak için cinayet işlemek dışında bir çareleri yoktu. Yuri ve İroha oyuncu olduklarında başka bir çözüm olmadığına inandıkları için cinayet işlemişlerdi.
  +
  +
Birbirini öldürmek dışında bir çözüm olduğunu göstermek cinayeti engellemenin en iyi çözümdü. O yüzden bunu onlara katiyen söylemem gerekiyordu.
  +
  +
"Şimdi sen sözünü edince... Noitan da öyle bir şeyler dememiş miydi? Mumyaya dönüşmek gibi sıkıcı bir şey yapmamalıyız gibi. Eğer bu cümleyi biraz incelersek... belki de... Hoşino'nun söylediklerini destekliyor."
  +
  +
Diye mırıldandı Yuri. Bu bilgi onun için daha yararlı olduğu için sözlerimi doğrulamaya çalışıyordu.
  +
  +
İşine gelen bilgiyi kolaylıkla kabul etmek tabii bir şeydi. O yüzden tek yapmam gereken şey en sonunda 'kutu'lar hakkında detay ve Daiya'nın bu 'kutu'nun 'sahibi' olduğunu söyleme fırsatı gelene kadar onlara gerçeği azar azar söylemekti.
  +
  +
Evet, doğru şekilde ilerliyordum.
  +
  +
Eğer hepimiz aynı amaç uğruna uğraşırsak, cinayet işlenmesinin imkanı yoktu.
  +
  +
Tabi---
  +
  +
  +
"Söylediklerini henüz onaylayamam."
  +
  +
  +
---bu baş belası insan olmasaydı eğer.
  +
  +
Koudai Kamiuçi buradaydı. [Asil Krallık]'tan zevk almak istediği için cinayet işlenmediği zaman rahatsız oluyordu.
  +
  +
"Bir şikayetin filan mı var?"
  +
  +
İroha ona bu şekilde sorunca, ciddi olmayan bir surat ifadesi gösterip ardından başını kaşıyarak yanıt verdi.
  +
  +
"Yani, elbette Hoşino'nun [Asil Krallık] ile alakadar olduğuna inanıyorum! Ama sırf bununla verdiği çözüme hemen inanabilir miyiz ki?"
  +
  +
Yuri'nin ifadesinden endişesini rahatlıkla görebiliyordum.
  +
  +
"Bu çözüm sadece bir yalan da olabilir, öyle değil mi? Belki de buna inanırsak Hoşino bu durumdan bir şekilde faydalanabilir, değil mi?"
  +
  +
"Hayır... bu doğru değil!"
  +
  +
"O zaman söylediklerinin dayanağını anlat da sadece boş laf yapmadığını düşünelim."
  +
  +
Duraksadım. Nasıl anlatmalıydım? Onun beni anlaması için ne kadar anlatmam gerekiyordu? Oysa onlara gerçeği söylesem bana inanacaklarına bile emin değildim.
  +
  +
"Neden kendi ifadeni açıklayamıyorsun? Gerçekten iyi niyetle bize önderlik yapmak istiyorsan bizden hiçbir şey saklamadan her şeyi anlatabiliyor olmalısın ama değil mi?"
  +
  +
İtiraz edemeyince üstüme daha da çok gelmeye başladı.
  +
  +
"Demek açıklayamıyorsun he... Anladım, aklıma makul bir açıklama geldi!"
  +
  +
"...he?"
  +
  +
"Sen casussun. Eğer Hoşino bizi kandırmaya çalışan bir casus ise her şey cuk diye yerine oturuyor."
  +
  +
O tek kelimede çok büyük bir güç vardı.
  +
  +
O tek kelime sözlerimi tersine döndürüp onların benden şüphelenmesine sebep oldu.
  +
  +
Yuri'nin gözlerinden tedbirli hale geldiği anlaşılıyordu.
  +
  +
İroha kaşlarını çattı.
  +
  +
Biten raundları hatırlayamadıkları için ikisinin bana mı yoksa Koudai Kamiuçi'ye mi güvenmesi gerektiğini bilemezlerdi.
  +
  +
"......ehm..."
  +
  +
Bu çok kötüydü. Eğer böyle devam ederse bana baştan inanmadıkları için «Kral» olma ihtimalim kalmazdı. Daha da kötüsü beni düşman olarak görebilirlerdi.
  +
  +
Sert bakışların üstümde toplanmasından dolayı gözlerimi doğal olarak yere doğru çevirdim.
  +
  +
Bu durumu çözmek için aklıma söyleyebileceğim herhangi bir şey gelmiyordu.
  +
  +
Artık bunun için çok mu geçti?
  +
  +
Şimdiden kaybetmiş miydim?
  +
  +
'Asılsızlık Oyunu'nda gerçekten kazanamaz mıydım?
  +
  +
Koudai Kamiuçi kesin galibiyet elde etmiş gibi sırıttı ama---
  +
  +
  +
"Kes artık Kamiuçi."
  +
  +
  +
Tehdit edici sırıtışı onun sesi ile yok olmuştu.
  +
  +
Maria.
  +
  +
Sadece sesini yükseltmesi bile beni sakinleştirmişti. Gülümsemeye başladım.
  +
  +
Doğru ya, o bana her zaman yardım ederdi. Artık endişelenmeme gerek yoktu. Artık güve---
  +
  +
"------ah"
  +
  +
......Bu hiç de iyi değildi. Ben neden sakinleştim ki?
  +
  +
Böyle bağımlılıklar hep kötü sonlara yol verirdi. Geçen raundlarda bunu kendim yaşamamış mıydım?
  +
  +
Ama... bunun farkında olmama rağmen - Maria'nın beni değil, benim onu kurtarmam gerekiyorken - tekrar ondan yardım kabul etmiştim.
  +
  +
"Kazuki'yi kötü birisiymiş gibi göstermeye çalışma."
  +
  +
Koudai Kamiuçi gözlerini sonuna kadar açtı ve kollarını abartılı bir şekilde kaldırdı.
  +
  +
"Hop, lütfen garip şeyler söyleme. Hoşino'nun hepimizi kandırmaya çalıştığı belli değil mi?"
  +
  +
"O zaman bana neden kargaşa oluşturmaya çalıştığını söyle."
  +
  +
"...ne demek istiyorsun?"
  +
  +
"Anlamıyor musun? Bu senin düzgün bir karakterin olmadığının kanıtı işte."
  +
  +
"Bir dakika, bir dakika... neden ki?"
  +
  +
"Sana anlatayım: sıradan bir insan gibi düşünsen inanıp inanmadığını bir kenara koyarak Kazuki'nin önerisine uymak isterdin. Ayrıca sunduğu önerisinin şüpheli olduğunu göstermen. Normalde insan bunu farklı bir şekilde yapar."
  +
  +
"Gerçekten mi? Kendisi şüpheliyken Hoşino'ya soru sormak doğal değil mi?"
  +
  +
"Bunu o şekilde yapmazsın. Bunun sebebi Kazuki önerisi ile katliamın gerçekleşmemesi için uğraşıyor. Kazuki'nin asıl niyetini bilmeden bile bu önerinin doğru olduğunu düşünmek istemelisin. Buna rağmen Kazuki'yi belirgin bir şekilde reddediyorsun. Katliamın gerçekleşmemesi için öneride bulunan bir insanı belirgin bir şekilde reddediyorsun."
  +
  +
Koudai Kamiuçi ağzını kapattı.
  +
  +
"Şu an yaptığının ne kadar tehlikeli olduğunun farkında mısın sen? Bir bakıma yaptığın şey cinayete sebep olan kıvılcım olabilir. Eğer başkalarının daha çok dikkat etmesini istediysen, bunu daha temkinli bir şekilde yapman gerekirdi... Gerçi oyunda rollerimizi gerçekleştirmemizi istiyorsan eğer işte o zaman durum değişir."
  +
  +
Susturulduktan sonra alaycı bir şekilde gülümseyerek tekrar itiraz etmeye başladı.
  +
  +
"...tabi, biraz ileri gitmiş olabilirim. Ama o halde Hoşino neden hiçbir şey açıklayamıyor?"
  +
  +
"Sen bile burada bir anormallik olduğunu anlayabiliyorsun değil mi?"
  +
  +
Koudai Kamiuçi Maria'nın birden söylediği sözlere karşılık dudaklarını büktü.
  +
  +
"Yani, evet... Ne olmuş?"
  +
  +
"Bu alan biz dünyalıların hayat tarzlarını incelemek uğruna Sirius yıldızından gelen uzaylılar tarafından oluşturuldu."
  +
  +
"............Haa?"
  +
  +
Eminim ki Maria'nın istediği tepki tam da buydu. Ağzının kenarını kaldırdı.
  +
  +
"Bana inanıyor musun?"
  +
  +
"...imkanı yok inanmam!"
  +
  +
"O halde bulunduğumuz durum için nasıl bir sebebi kabul edersin?"
  +
  +
Koudai Kamiuçi Maria'nın sorusunu duyunca yüzünü astı.
  +
  +
"Yalan ya da kurgu olsun bana fark etmez - yeter ki anlayabileceğimiz ve kabul edebileceğimiz bir şekilde burada olmamızın sebebini anlat."
  +
  +
Yanıt vermeden önce Koudai Kamiuçi kısa bir süreliğine düşündü, "...yok, yapamam."
  +
  +
"O halde Kazuki'nin gerçeği bildiğini, ama bu gerçeğin benim Sirius yıldızından gelen uzaylılar kadar uçuk bir hikaye olduğunu varsayalım - şu an burada bize bu gerçeği açıklayabileceğini gerçekten düşünüyor musun? Şüphesiz dezavantajda olacağını bile bile bunu bize açıklayabilir mi sence?"
  +
  +
"......"
  +
  +
Bu şekilde susturulunca Koudai Kamiuçi bana gözünün kenarından bakış attı.
  +
  +
Her zamanki gibi gülümsüyordu ama gözlerinde---
  +
  +
"......ehm..."
  +
  +
---gizlenmesi mümkün olmayan bir parıltı vardı. Çılgınlığın parıltısı.
  +
  +
Ben bile sadece bir anlığına görmüştüm, o yüzden bu çılgınlığı muhtemelen bir tek ben fark etmiştim. Ardından kaygısızca gülümsedi ve etkilenmiş gibi kollarını kaldırdı.
  +
  +
"Tamam, tamam, kaybettim. Kendi kuşkularımı su yüzüne çıkarmaya fazla odaklanmıştım ve diğerlerini yeterince düşünmedim. Gerçekten çok özür dilerim!"
  +
  +
Yuri ve İroha onun bu gülümsemesini görünce biraz rahatladıklarını fark ettim.
  +
  +
Ama bu gülümsemenin ardındaki tehlikeyi biliyordum. Bu gülümseme içindeki çılgınlığı gizlemek için vardı. Daha önce bu gülümsemeye kanıp kaybettiğim için bunu biliyordum.
  +
  +
Ama şu an için en kötü olasılığı, hepimizin birbirimize düşme olasılığını engellenmiştik.
  +
  +
Fakat---
  +
  +
«Merak etme Kazuki. Seni koruyacağım.»
  +
  +
Yumruğumu sıktım.
  +
  +
---Böylesi iyi değildi. Hiç değildi!
  +
  +
Eğer Koudai Kamiuçi tarafından bu kadar kolay yenilecek kadar güçsüz olursam bu 'kutu'ya kesinlikle teslim olacağım.
  +
  +
Ve Maria 'Asılsızlık Oyunu' tarafından öldürülecekti.
  +
  +
===▶Birinci Gün <C> [Kazuki Hoşino]'nun Odası===
   
 
ÇN: Bölümün kalanı henüz çevrilmedi. Geçiş kısmı düzenleme kolaylığı için eklenmiştir.
 
ÇN: Bölümün kalanı henüz çevrilmedi. Geçiş kısmı düzenleme kolaylığı için eklenmiştir.

Revision as of 18:41, 10 March 2016

HakoMari4-OyunB.jpg


▶Birinci Gün [Kazuki Hoşino]’nun Odası

---*Çatırt*

Şeffaf eller vücudumun derinliklerine uzandı ve organlarımı ezdi. Bu oyuna sığmak için eziliyordum, parçalanıyordum, küçülüyordum. Bütün vücudumun baş döndürücü şekilde döndüğünü hissettim, giysiler ile birlikte bir çamaşır makinesinin içine atılmış gibi.

Böyle bir tecrübenin psikolojik rahatsızlığını yaşarken o eller kadar şeffaf oldum. Bütün vücudumu kaybetmiş gibi haffifleştim, ve farkında olmadan kapattığım gözlerimi yavaşça açtım.

Gördüğüm ilk şey boş bir tavan ve oradan sarkan yalnız bir ampul.

Kalbimin atışları hızlandı.

Bu hapis gibi odaya bir kez daha konulmuştum.

...hayır, bu tam olarak doğru değildi. Doğrusu bu benim buraya ilk gerçek gelişimdi. Tek bir hata bile yapamayacağım bir savaşta yer alacaktım.

Daiya ile yaptığım anlaşma aklıma geldi.


«Eğer o sekiz gün boyunca kimse kimseyi öldürmezse hayatta kalabilirsin.»

«Ve---eğer oyunun öyle sonlanmasını sağlayabilirsen, ben de ‘Asılsızlık Oyunu’nu yok ederim. Senin sözünü ettiğin ‘adillik’ bu olsa gerek, değil mi?»


Benim hedefim ‘kutu’yu yok etmek, Maria’yı kurtarmak, ve gerçek dünyaya geri dönmekti.

‘Reddeden Sınıf’ı ve ‘Balçıkta Yedi Gece’nin sahiplerini bulup onlara ‘kutu’larını teslim etmeye ikna ederek çözebilmiştik. Ama bu sefer işe yarayacak bir yöntem değildi. ‘Asılsızlık Oyunu’nun sahibi Daiya ikna edilemez biriydi.

O yüzden onu ikna edemezdim; onu yenmem gerekiyordu.

Gruba önderlik yapıp kimsenin kimseyi öldürmesine izin vermemem gerekiyordu. Kimsenin ölmediği bir son oluşturmam gerekiyordu.

Etrafa bakındım. Geçen seferki gibi küçük odada tuvalet ve lavabo gördüm. Ayrıca yaklaşık 20 inç bir ekran, bir masa, ve masanın üzerinde hintkeneviri torbacık vardı.


Torbacığın içerikleri de aynıydı. Bir tükenmez kalem, bir not defteri, bir mavi saat, yedi adet katı yemek, taşınabilir bir cihaz ve bir bıçak.

Fakat---

«TanışTığımıZa - memNun oldum»

Noitan adlı tiksinç yeşil ayı beni bu sefer böyle karşıladı.

---’Tanıştığımıza memnun oldum’, he?

Biraz garip geldi, ama esas karşılama buydu. Onunla daha önceden birkaç defa tanışmış olma hissine kapılsam da bu bizim ilk gerçek tanışmamızdı. Şimdiye kadar sadece NPC’lerim, benim kopyalarım onunla tanışmıştı. Bu tanışmayı sadece [temsili tecrübe] şeklinde yaşamıştım.

«Gufufu - TanışTığımıZa - memNun oldum - Kazuki - Peki - o zaMan - şimDi - kenDi [Sınıf]’ını - seçecekSin»

“...? Kendi [Sınıf]’ımı seçebiliyor muyum?”

«Evet - [Asil Krallık] oyunCunun - NPC’lere göRe daha - aVantajlı olacak şeKilde - taSarlandı - BöyLece diğErlerinin - NPC olDuğu bilgiSi - ve [temsili tecrübe]’ler ile - davRanışlaRı ve kiŞilikLeri - haKkında bilGin - Seni onlAra göre - daHa - psikolojik olarak üstün - kıLar»

“Ve kişinin kendi [Sınıf]’ını seçmesi de bu üstünlüklerden biri…”

«AyNen öyLe»

Noitan’ın görüntüsü ortadan kalktı ve ekranda [Sınıf]’lar görüntülendi.

[Kral]

[Prens]

[Dublör]

[Büyücü]

[Şovalye]

[Devrimci]

“...hım?”

[Kral], [Büyücü] ve [Devrimci] seçeneklerinin üzerinden çizgi çekildiğini fark ettim.

«Üzeri çizili [Sınıf]’lar - seçmeye iznin olmayan [Sınıf]’lar! - Bunun sebebi - daha önceden - diğer oyuncular - tarafından seçilmiş olmaları»

Noitan bir yandan sorumun cevabını vererek durumu açıkladı.

Daha önceden seçilen [Sınıf]’lar he? [Devrimci] Daiya, [Kral] Yuri ve [Büyücü] de… öğrenme fırsatım olmamıştı, ama İroha olmalıydı.

“Ama böyle bir kuralın var olma sebebi ne ki?”

«ÇünKü - bu kuRal olmaDan - sıraLarı daHa önce - olan oyunCular - fazLa dezaVantajDa - olurlaRdı! - [Temsili tecrübe]’lerden - daHa az - bilgi eDindiler - ne de olSa - Bu sebepTen - eşitLiği sağlaMak için - onlara [Sınıf] seçimi - konuSunda daHa Çok - seÇenek suNulur»

Anladım. ...gerçi, ilk oyuncunun buna rağmen büyük bir dezavantajda olduğunu düşünüyordum…

Her neyse, bunun anlamı [Prens], [Dublör] veya [Şovalye] vardı seçebileceğim [Sınıf]’lar arasında. ...geriye kalan [Sınıf]’lar oyunun gidişatını kontrol etmek için pek uygun değildi.

“Aa…”

Bir şeyin farkına vardım.

Sadece o üç [Sınıf]’tan birini seçebilirdim. Bu ayrıca tehlikeli [Sınıf]’ların; [Kral], [Büyücü] ve [Devrimci]’nin başkalarına verileceği anlamına geliyordu.

Yuri'nin oyuncu olduğu ikinci oyun aklıma geldi. O oyunda ben [Devrimci]’ydim. Buna rağmen oyunun sonu felaketti ama… Koudai Kamiuchi [Devrimci] olsaydı ne olurdu?

Daha da kötü sonuçlanırdı. Bundan emindim. Muhtemelen Maria’yı bile kurtaramazdım.

Eğer Daiya veya Koudai Kamiuchi bu defa [Devrimci] olursa---

“---ah…”

Tüylerim ürperdi. Eğer öyle olursa oyunu hadisesiz ve barışçıl bir şekilde bitirmenin imkanı olmazdı.

...hayır, korkak olmak gibi bir seçeneğim yoktu. Halen sekizinci günün <E> vaktine kadar hiçbir ölümün gerçekleşmesine izin vermeden onlara önderlik yapmam gerekiyordu.

«Seç - arTık»

Noitan beni sözleri ile dürtünce dikkatimi ekrana verdim.

[Prens], [Dublör] ve [Şovalye] - hangisi gruptan kimsenin ölmesine fırsat vermeden önderlik yapabilmem için en iyi seçenekti? Sonuç olarak en iyi seçeneğin [Devrimci]’yi engellemek olduğunu düşünüyordum. Öyleyse---

Karar verdiğim seçeneğe basmak için elimi uzattım.

«Emin - miSin?»

Önce beni aceleyle seçmeye zorluyor sonra da böyle bir soru mu soruyordu?!

“......Eminim!”

Kazanma koşulları benzer olduğu için [Devrimci]’yi kendi tarafına getirmeye en uygun [Sınıf]. Ve üstelik engelleme kabiliyetleri de bulunan [Sınıf]. Seçtiğim [Sınıf]---

[Şovalye] olmak için düğmeye bastım.

Ekran anında değişti ve Noitan’ın görüntüsü tekrar belirdi.

«Peki - Kazuki [Şovalye] oldu - Umarım - kaRakter hikaYesinde - yazılDığı giBi - diğerlerine karşı hissettiğin intikamı - son aNa kadAr - gizLeYip - onLara ihaNet edip - onları kıLıcınla - kesip biçersin»

“...intikam he. Saçmalama.”

Bunu mırıldayarak söylediğimde, yeşil ayı sırıtmaya başladı ve görüntüsü de buna ayak uydurup değişti.

«Hayır, seni kandırıp seni vahşice öldüren o hayvanlara karşı kin tutuyorsun, öyle değil mi? Seni kendi hayatları uğruna öldürdüler! Hehehe»

Kekelemesi kesildi ve o çirkef sözleri hiç çarpıtmadan söyledi. Şimdi hatırladım. Bu çirkin yeşil ayı istediğinde akıcı olarak konuşabiliyordu.

“...Daha yanlış düşünemezsin! Ben onlara karşı hiç de kin hissetmiyorum!”

«Hadi be oradan seni velet, aziz gibi davranmaktan vazgeç! Yoksa tam ölümün eşiğindeyken gerizekalı gibi gülerek herhangi birini affeder misin yoksa? Zaten senin değil onların ölmesi gerektiğini düşünüyorsun, öyle değil mi? Ya, tabi ki de öyle düşünüyorsun. Ne de olsa diğerleri de seni katlettiklerinde aynı şekilde düşündüler.»

“Benim öyle bir şey düşünmem imka---”

Ama orada kendimi durdurdum.

Onlardan elbette nefret etmiyordum. Onlardan intikam almak da istemiyordum. Öyle bir şey yapmayı hiç de istemiyordum.

Ama --- Yuri'nin öldürdüğü kişi gerçekten de «bendim». Gerçi benim bir kopyamdı sadece.

Hayatımı tehlikeye atmadan amacıma ulaşamazdım. O yüzden diğerlerini korumak uğruna hayatımı tehlikeye atmaya hazırdım. Onlar için kalkan gibi davranıp olan her şeyin suçunu kendi üzerime almam da gerekebilirdi.

---beni birkaç defa öldüren insanları korumanın uğruna.

Bunu tereddüt etmeden yapabilir miydim? Kuşkulanmadan? Açıkçası… yapabileceğimden pek emin değildim. O halde küçücük bir kuşku yüzünden amacımdan vazgeçecek miydim?

Başımı iki yana salladım.

O şekilde düşünmenin bir anlamı yoktu.

Var olan gücüm ile herkesin birbirine güvenebileceği bir ortam oluşturmam gerekiyordu. Eğer bunu başarabilirsem, kimse öldürmeye başlamayacaktı.

“------Hayır.”

Belki de bu tam olarak doğru değildi. ...hayır, doğru değildi.

Bu yetersizdi.

Karşılıklı güvenden oluşan ilişki kurmak tabi ki de şarttı. Ama sırf bununla kalmak yeterli değildi. Koudai Kamiuchi yine istediği gibi hareket edecekti. Yuri hayatta kalmak uğruna yine başkalarına ihanet edecekti. İroha sadece kendisinin doğru olduğunu düşündüğü şeyleri yapacaktı. Daiya zaten işbirliği yapmayacaktı.

O halde ne yapmam gerekiyordu?

«Beni dinlemeyecek misin! Hepsini kanlı vahşet ve çılgınlıkla öldür yeter! Seni sinsi katil!»

“Kapa çeneni!”

«Aralarında bir katilin olduğunu bilmene rağmen hepsiyle güzel güzel geçinebileceğini mi düşünüyorsun? Bırak öyle düşünceleri! Hepsi aşağılık köleymiş gibi onları hükmetmen gerekiyor!»

“...sus artık. Köleymiş! Öyle bir şeyi asla---”

...Hayır, haklı mıydı yoksa? Gerçekten başka seçeneğim yok muydu?

Oyunun tek çözümü birbirimizi öldürmek olduğunu düşünmüyorum. Düşündüğüm şey sırf birbirimize güvenerek sorunun çözülmeyeceği idi.

Doğru, yani kısacası kazanmak için---

---onları hükmetmek gerekiyordu.

“.......Haha…”

Bu ne ya? Oyundan kurtulmak için, tıpkı oyunun ismi ima ettiği gibi: [Asil Krallık], birinin onları «Kral» gibi hükmetmesi mı gerekiyordu?


Öyleyse «Kral» olursam kazanabilir miydim?


Bunu başarabilir miydim? Bu hiç de gerçekçi değildi; bunun üstesinden gelmemin imkanı yoktu.

Ama bir yandan da şunu fark ettim:

Kimsenin kimseyi öldürmemesini sağlamanın tek yolu buydu.

Eğer durum öyleyse---

«Ben bu [Asil Krallık]’ta sadece güçsüz bir kızım.»

«---ama yine de, kendi hayatım pahasına bile seni korumak istiyorum.»

---Bunu yapacağım. Bu ‘kutu’nun içinde güçsüz bir prenses gibi olan Maria’yı korumak uğruna, bunu yapacağım.

«Hadi baKalım - seNi öldüRen - kiŞileRe - seLam verMe - zamaNı gelDi»

Noitan bu sözü ardından kayboldu ve kapı açıldı.

Karanlığın içinde çirkin bir arzu yer alıyordu. Savaşmam gereken kötülük o karanlığın ötesindeydi.

Yumruğumu sıktım.

Evet… anladım!

“Ben---”

«Kral» olacağım.

▶Birinci Gün <B> Büyük Oda

Hepimiz o hastane odasına benzer yerde çoktan toplanmıştık.

İkinci raund'da olduğu gibi İroha'nın bıçak tehdidini Daiya engellemişti, o yüzden bu sefer boynuma bıçak dayanmamıştı.

Bunun sayesinde gerginlik pek yoktu ve olaylar ikinci raund'da olduğu gibi gelişiyordu. Ve o raund'daki gibi Koudai Kamiuchi'nin önerisi üzerine kendimizi tanıtmaya karar verdik.

Tanıtımları dinlerken her birini nasıl hükmedebilirim diye düşündüm.

"Adım İroha Shindou. Hobilerim ise---"

Öğrenci konsey başkanı İroha. Turuncu renkte saati vardı. Son derece yetenekli biriydi. Kendisine göre onu süper insan yapan şey olağanüstü odaklanma yeteneğidir. Son derece açık sözlüdür ve neredeyse hiç yalan söylemez. Belki de başkalarına göre daha yüksek konumda olduğu için kendisinin ve başkalarının duyguları konusunda düşüncesiz biridir. Eğer kafasına koyarsa kendi duygularını tamamı ile bastırıp katil bile olabilirdi.

Yuri'yi sever ama bence o aşk sorunun ardından oluşan durumla baş edebilmek için duygularını bu şekilde somutlaştırmıştı.

Diğer bir hitap ile söylemek gerekirse, Yuri ile olan ilişkisinde bir tehlike gizliydi.

Eğer onun güvenini elde edebilirsem bana ihanet edeceğini düşünmüyorum. Ortamı kontrol edebilmek gibi bir yeteneğe sahip olduğu için çok iyi bir müttefik olurdu.

"B-Benim adım Yuri Yanagi."

Sınıf 3-1'in birincisi Yuri. Bej renginde saati vardı. Iroha'nın aksine başkaların duygularına oldukça hassastır ve kendisine olan izlenimleri kontrol edebiliyordu. Dahası o kadar kararlı biri ki onu seven insanlardan faydalanabiliyordu. Açıkça gösterdiği duygular çoğunlukla sahte olduğu için bunu fark etmek çok zor.

Ama esasında o sadece bir korkak ve iyi niyetli biriydi. O yüzden eğer gerek yoksa günah katiyen işlemezdi.

Anlaşılan İroha'yı sadece yakın bir arkadaş olarak görmüyordu.

Diğer bir hitapla söylemek gerekirse İroha ile olan ilişkisi onun tarafından da sıkıntılıydı.

Bize güven duymaktansa bizimle iş birliği yaparak neler elde edebileceğini gösterip onu sakinleştirmek daha önemliydi.

"Adım Koudai Kamiuchi, tanıştığımıza memnun oldum."

Birinci sınıf Koudai Kamiuchi. Yeşil renkli saati vardı. Öldürmekten çekinmeyen biri, hatta bulunduğumuz durumdan zevk bile alıyordu. Eylemlerini neyi «ilginç» bulduğuna göre değiştiği ve kendi hayatını umursamadığı için nasıl hareket edeceğini kestirmek zordu. Her nedense şiddete alışkındı. Teke tek dövüşte Maria veya Daiya bile ona karşı kazanamazdı.

Yuri'den hoşlanıyor ama hoşlanmasına rağmen ona düşünceli davranmıyordu.

Ona güvenmenin anlamı yoktu, o yüzden beni kandırmasına kesinlikle izin vermeyecektim. Onun üstesinden gelebilmek için cinayet işleyemeyeceği bir ortam oluşturmam gerekiyordu.

"Adım Daiya Oomine."

Siyah renkli saati vardı.

'Asılsızlık Oyunu'nun 'Sahibi'ydi, ama [Asil Krallık]'taki hedefi hala belirsizdi.

Onunla nasıl baş edeceğimi elbette bilmiyordum.

"Ben birinci sınıftan Maria Otonaşi."

Kırmızı renkli saati vardı. Kendisi prensesti.

"---he? Ah!"

Afalladım. Anlaşılan o kadar odaklanmıştım ki Maria'nın tanıtımı bitince farkında olmadan rahatlamıştım.

"Ne yapıyorsun öyle Kazuki? Şapşal biri gibi davranmaya mı çalışıyorsun?"

Maria bana yarı kapalı gözlerle bakıyordu ve Yuri kıkırdamaya başladı.

Fakat --- yapacak bir şey yoktu tabi ama bir oyun kazanmaya çalışırmış gibi diğerlerini incelemek konusunda pek iyi hissetmiyordum... gerçi işin aslı hepsi birer NPC'ydi...

Ama bunun bir önemi olduğunu düşünmüyordum. Geçen üç raundu hatırlamasalar bile, burada ölüm kalım gerçek hayatta onları etkilemese bile - bu NPC'ler gerçek halleri ile tıpatıp aynıydı.

"Sıra sende."

Maria beni birden dürttü.

"He? Ne sırası?"

"'Ne' değil. Kendini tanıtma sırası sende."

"Aa, anladım."

Diğerlerinin bakışları benim üzerimde toplandı.

Ağzımı açmak üzereydim --- ama bocaladım.

...Doğru ya. Kendimi rahatlıkla tanıtamazdım. Eğer hiçbir şey bilmiyormuşum gibi onlara uyarsam daha sonra onlardan neden sır tuttum gibi sorular sonraki aşamalarda güvensizlik yaratabilirdi.

Diğer yandan onlara bildiğim her şeyi söylemek de tehlikeliydi. Eğer söylememem gereken bir şey söylersem benden şüphe duyacaklardı.

"...Kazuki, neden hiçbir şey demiyorsun?"

"Ah, hayır---"

Ama Noitan henüz kuralları açıklamadığı için onlara 'Asılsızlık Oyunu'nu anlatmanın en iyi zamanıydı. Bir şeyler belirtmem gerekiyordu.

Sorun onlara belirteceğim bilgiyi nasıl seçmem gerekiyordu?

Karar verip ağzımı açtım.

"Ben ikinci sınıftan Kazuki Hoşino. Daiya'nın sınıf arkadaşıyım ve Maria okula katılmadan önce daha önce tanışıyorduk. Dahası---"

Yutkunup devam ettim.

"---Ben [Şövalye]'yim."

Hepsinin surat ifadeleri adeta soru işaretine dönüşmüştü.

"...Kazuki. «Şövalye» dediğin bir tür orta çağ «Şövalye» mi?"

Diye sordu Iroha.

"Sanırım öyle."

"Aah, beni korkuttun. Bir an bir kraliçe tarafından şövalye ilan edildiğini düşünmüştüm. Öyleyse «Şövalye» bir tür mecaz mı yoksa---"

Iroha'nın sözü bölündü.

«Yah yah yah, biri utanmadan bir şeyler ifşa ettiğine göre size [Asil Krallık] hakkında hemen bilgi vereceğim!»


«PeKi o zamAn - hepiNize baŞarıLar - dilErim! - SadeCe oyuNu - herKesin mumYa’ya döNüşmesi - gibi sıKıcı bir - şekilDe sOnlandırmayın - taMam mı?»

Bize [Asil Krallık]'ı anlatmış olmakla birlikte Noitan kayboldu.

"Şimdi bir açıklama yapabilir misin Hoşino?"

Diye sordu İroha. Noitan'ın konuşması esnasında bana birkaç defa gözünün kenarından şüpheyle bakmıştı.

"Neden bir tek sen [Asil Krallık] hakkında bir şeyler biliyordun o vakitte? Ve kimsenin bilmemesi gerekirken sen [Sınıf]'ını nereden biliyorsun?"

Doğru ya, [Sınıf]'ımı açıklamamın sonucu buydu. Kimsenin bilmemesi gerekenleri bilmem beni en şüpheli kişi haline getirmişti.

İroha'nın her raund bıçağı ile bizi tehdit ederken aradığı şüpheli kişi bendim.

"......Ama..."

Onun sorusuna yanıt veren ben değil, Yuri'ydi.

"Kendi [Sınıf]'ını açıklaması onun için hiçbir şekilde yararlı değil, öyle değil mi? Eğer oyunda kazanmak isteseydi sessiz kalıp bizi aldatması çok daha iyi olurdu..."

"Hakikaten de öyle."

"O yüzden bence Hoşino'nun bilerek kendisini dezavantaja sokan bir şey yapmasının sebebi, bu oyunun oluşturan kişiyi şaşırtmak içindi."

Sevinmiştim. [Şövalye] olduğumu belirtmemin sebebini biri gerçekten anlamıştı.

"...bilerek kendisini dezavantaja koydu he... Evet, belki de öyle."

İroha oldukça kaba surat ifadesini yumuşattı.

"Ama o zaman sormamız gereken şey, bunu neden yaptın?"

İroha bunu diyerek gözlerini bana dikti.

Bu bakışa sessizce başımı salladım ve konuşmaya başladım,

"İnanmanızı istediğim bir şey var."

Demek istediğim şey kazanma koşulları.

«Eğer o sekiz gün boyunca kimse kimseyi öldürmezse hayatta kalabilirsin.»

Bunlar Daiya'nın sözleriydi.

"Kazanma koşullarını karşılamadan [Asil Krallık]'tan kaçmanın yolu var."

Hepsinin nefesi kesildiğini fark ettim.

"Herkesin mumya olduğu bir son bulunmuyor. Diğer bir hitap ile, eğer hepimiz sekizinci günün <E> kısmına kadar hayatta kalırsak, oyun iptal edilecek."

Bu hem benim hedefim hem de herkesin dilediği çözüm olmalıydı.

Hiçbiri gerçekten de [Asil Krallık]'ta cinayet işlemek istemiyordu. Sadece hayatta kalmak veya diğerlerini korumak için cinayet işlemek dışında bir çareleri yoktu. Yuri ve İroha oyuncu olduklarında başka bir çözüm olmadığına inandıkları için cinayet işlemişlerdi.

Birbirini öldürmek dışında bir çözüm olduğunu göstermek cinayeti engellemenin en iyi çözümdü. O yüzden bunu onlara katiyen söylemem gerekiyordu.

"Şimdi sen sözünü edince... Noitan da öyle bir şeyler dememiş miydi? Mumyaya dönüşmek gibi sıkıcı bir şey yapmamalıyız gibi. Eğer bu cümleyi biraz incelersek... belki de... Hoşino'nun söylediklerini destekliyor."

Diye mırıldandı Yuri. Bu bilgi onun için daha yararlı olduğu için sözlerimi doğrulamaya çalışıyordu.

İşine gelen bilgiyi kolaylıkla kabul etmek tabii bir şeydi. O yüzden tek yapmam gereken şey en sonunda 'kutu'lar hakkında detay ve Daiya'nın bu 'kutu'nun 'sahibi' olduğunu söyleme fırsatı gelene kadar onlara gerçeği azar azar söylemekti.

Evet, doğru şekilde ilerliyordum.

Eğer hepimiz aynı amaç uğruna uğraşırsak, cinayet işlenmesinin imkanı yoktu.

Tabi---


"Söylediklerini henüz onaylayamam."


---bu baş belası insan olmasaydı eğer.

Koudai Kamiuçi buradaydı. [Asil Krallık]'tan zevk almak istediği için cinayet işlenmediği zaman rahatsız oluyordu.

"Bir şikayetin filan mı var?"

İroha ona bu şekilde sorunca, ciddi olmayan bir surat ifadesi gösterip ardından başını kaşıyarak yanıt verdi.

"Yani, elbette Hoşino'nun [Asil Krallık] ile alakadar olduğuna inanıyorum! Ama sırf bununla verdiği çözüme hemen inanabilir miyiz ki?"

Yuri'nin ifadesinden endişesini rahatlıkla görebiliyordum.

"Bu çözüm sadece bir yalan da olabilir, öyle değil mi? Belki de buna inanırsak Hoşino bu durumdan bir şekilde faydalanabilir, değil mi?"

"Hayır... bu doğru değil!"

"O zaman söylediklerinin dayanağını anlat da sadece boş laf yapmadığını düşünelim."

Duraksadım. Nasıl anlatmalıydım? Onun beni anlaması için ne kadar anlatmam gerekiyordu? Oysa onlara gerçeği söylesem bana inanacaklarına bile emin değildim.

"Neden kendi ifadeni açıklayamıyorsun? Gerçekten iyi niyetle bize önderlik yapmak istiyorsan bizden hiçbir şey saklamadan her şeyi anlatabiliyor olmalısın ama değil mi?"

İtiraz edemeyince üstüme daha da çok gelmeye başladı.

"Demek açıklayamıyorsun he... Anladım, aklıma makul bir açıklama geldi!"

"...he?"

"Sen casussun. Eğer Hoşino bizi kandırmaya çalışan bir casus ise her şey cuk diye yerine oturuyor."

O tek kelimede çok büyük bir güç vardı.

O tek kelime sözlerimi tersine döndürüp onların benden şüphelenmesine sebep oldu.

Yuri'nin gözlerinden tedbirli hale geldiği anlaşılıyordu.

İroha kaşlarını çattı.

Biten raundları hatırlayamadıkları için ikisinin bana mı yoksa Koudai Kamiuçi'ye mi güvenmesi gerektiğini bilemezlerdi.

"......ehm..."

Bu çok kötüydü. Eğer böyle devam ederse bana baştan inanmadıkları için «Kral» olma ihtimalim kalmazdı. Daha da kötüsü beni düşman olarak görebilirlerdi.

Sert bakışların üstümde toplanmasından dolayı gözlerimi doğal olarak yere doğru çevirdim.

Bu durumu çözmek için aklıma söyleyebileceğim herhangi bir şey gelmiyordu.

Artık bunun için çok mu geçti?

Şimdiden kaybetmiş miydim?

'Asılsızlık Oyunu'nda gerçekten kazanamaz mıydım?

Koudai Kamiuçi kesin galibiyet elde etmiş gibi sırıttı ama---


"Kes artık Kamiuçi."


Tehdit edici sırıtışı onun sesi ile yok olmuştu.

Maria.

Sadece sesini yükseltmesi bile beni sakinleştirmişti. Gülümsemeye başladım.

Doğru ya, o bana her zaman yardım ederdi. Artık endişelenmeme gerek yoktu. Artık güve---

"------ah"

......Bu hiç de iyi değildi. Ben neden sakinleştim ki?

Böyle bağımlılıklar hep kötü sonlara yol verirdi. Geçen raundlarda bunu kendim yaşamamış mıydım?

Ama... bunun farkında olmama rağmen - Maria'nın beni değil, benim onu kurtarmam gerekiyorken - tekrar ondan yardım kabul etmiştim.

"Kazuki'yi kötü birisiymiş gibi göstermeye çalışma."

Koudai Kamiuçi gözlerini sonuna kadar açtı ve kollarını abartılı bir şekilde kaldırdı.

"Hop, lütfen garip şeyler söyleme. Hoşino'nun hepimizi kandırmaya çalıştığı belli değil mi?"

"O zaman bana neden kargaşa oluşturmaya çalıştığını söyle."

"...ne demek istiyorsun?"

"Anlamıyor musun? Bu senin düzgün bir karakterin olmadığının kanıtı işte."

"Bir dakika, bir dakika... neden ki?"

"Sana anlatayım: sıradan bir insan gibi düşünsen inanıp inanmadığını bir kenara koyarak Kazuki'nin önerisine uymak isterdin. Ayrıca sunduğu önerisinin şüpheli olduğunu göstermen. Normalde insan bunu farklı bir şekilde yapar."

"Gerçekten mi? Kendisi şüpheliyken Hoşino'ya soru sormak doğal değil mi?"

"Bunu o şekilde yapmazsın. Bunun sebebi Kazuki önerisi ile katliamın gerçekleşmemesi için uğraşıyor. Kazuki'nin asıl niyetini bilmeden bile bu önerinin doğru olduğunu düşünmek istemelisin. Buna rağmen Kazuki'yi belirgin bir şekilde reddediyorsun. Katliamın gerçekleşmemesi için öneride bulunan bir insanı belirgin bir şekilde reddediyorsun."

Koudai Kamiuçi ağzını kapattı.

"Şu an yaptığının ne kadar tehlikeli olduğunun farkında mısın sen? Bir bakıma yaptığın şey cinayete sebep olan kıvılcım olabilir. Eğer başkalarının daha çok dikkat etmesini istediysen, bunu daha temkinli bir şekilde yapman gerekirdi... Gerçi oyunda rollerimizi gerçekleştirmemizi istiyorsan eğer işte o zaman durum değişir."

Susturulduktan sonra alaycı bir şekilde gülümseyerek tekrar itiraz etmeye başladı.

"...tabi, biraz ileri gitmiş olabilirim. Ama o halde Hoşino neden hiçbir şey açıklayamıyor?"

"Sen bile burada bir anormallik olduğunu anlayabiliyorsun değil mi?"

Koudai Kamiuçi Maria'nın birden söylediği sözlere karşılık dudaklarını büktü.

"Yani, evet... Ne olmuş?"

"Bu alan biz dünyalıların hayat tarzlarını incelemek uğruna Sirius yıldızından gelen uzaylılar tarafından oluşturuldu."

"............Haa?"

Eminim ki Maria'nın istediği tepki tam da buydu. Ağzının kenarını kaldırdı.

"Bana inanıyor musun?"

"...imkanı yok inanmam!"

"O halde bulunduğumuz durum için nasıl bir sebebi kabul edersin?"

Koudai Kamiuçi Maria'nın sorusunu duyunca yüzünü astı.

"Yalan ya da kurgu olsun bana fark etmez - yeter ki anlayabileceğimiz ve kabul edebileceğimiz bir şekilde burada olmamızın sebebini anlat."

Yanıt vermeden önce Koudai Kamiuçi kısa bir süreliğine düşündü, "...yok, yapamam."

"O halde Kazuki'nin gerçeği bildiğini, ama bu gerçeğin benim Sirius yıldızından gelen uzaylılar kadar uçuk bir hikaye olduğunu varsayalım - şu an burada bize bu gerçeği açıklayabileceğini gerçekten düşünüyor musun? Şüphesiz dezavantajda olacağını bile bile bunu bize açıklayabilir mi sence?"

"......"

Bu şekilde susturulunca Koudai Kamiuçi bana gözünün kenarından bakış attı.

Her zamanki gibi gülümsüyordu ama gözlerinde---

"......ehm..."

---gizlenmesi mümkün olmayan bir parıltı vardı. Çılgınlığın parıltısı.

Ben bile sadece bir anlığına görmüştüm, o yüzden bu çılgınlığı muhtemelen bir tek ben fark etmiştim. Ardından kaygısızca gülümsedi ve etkilenmiş gibi kollarını kaldırdı.

"Tamam, tamam, kaybettim. Kendi kuşkularımı su yüzüne çıkarmaya fazla odaklanmıştım ve diğerlerini yeterince düşünmedim. Gerçekten çok özür dilerim!"

Yuri ve İroha onun bu gülümsemesini görünce biraz rahatladıklarını fark ettim.

Ama bu gülümsemenin ardındaki tehlikeyi biliyordum. Bu gülümseme içindeki çılgınlığı gizlemek için vardı. Daha önce bu gülümsemeye kanıp kaybettiğim için bunu biliyordum.

Ama şu an için en kötü olasılığı, hepimizin birbirimize düşme olasılığını engellenmiştik.

Fakat---

«Merak etme Kazuki. Seni koruyacağım.»

Yumruğumu sıktım.

---Böylesi iyi değildi. Hiç değildi!

Eğer Koudai Kamiuçi tarafından bu kadar kolay yenilecek kadar güçsüz olursam bu 'kutu'ya kesinlikle teslim olacağım.

Ve Maria 'Asılsızlık Oyunu' tarafından öldürülecekti.

▶Birinci Gün <C> [Kazuki Hoşino]'nun Odası

ÇN: Bölümün kalanı henüz çevrilmedi. Geçiş kısmı düzenleme kolaylığı için eklenmiştir.





Geri Git - Açılış Geri Dön - Ana Sayfa (Main Page)